Šejh Sulejman ibn Sehman, rahimehullah, kaže: “Ali, kada je islam postao usamljen (garib, nepoznat, sam) kao što je i počeo, oni koji ga ne znaju počeli su da vjeruju da je ono što je uzrok milosti – uzrokom kazne, da je ono što je uzrok harmonije i džema’ata – uzrokom frakcionarenja i razilaženja, i da je ono što spriječava prolijevanje krvi – uzrokom njenog prolijevanja.
Poput onih o kojima je Allah rekao:“A ako ih pogodi neko zlo oni traže njegov uzrok u Musa’u i onim sa njim. Uzrok njihovog zla je u njima samima, ali većina njih ne zna.” (Prevod značenja, El-E’raf, 131)
Isto tako, i oni koji su govorili sljedbenicima poslanika:
“Mi slutimo uzroke zla u vama. Ako ne prestanete mi ćemo vas kamenovati i sigurno će vas od nas dodirnuti bolna kazna. Rekoše: ‘Uzrok vašeg zla je sa vama. Zar samo zbog toga što ste opomenuti. Naprotiv, vi ste narod koji pretjeruje.” (Prevod značenja, Ja-Sin, 18-19)
Pa, onaj ko bude vjerovao da suđenje šeri’atom vodi u borbu i razilaženje i da se neće ostvariti zajedništvo i harmonija, osim oko sudija taguta – je kjafir, neprijatelj Allaha i svih poslanika. Jer, ovo je ono na čemu su u suštini bili nevjernici Qurejša, oni koji su vjerovali da je istina samo u onome na čemu su njihovi preci, mimo onoga s čime je Allah poslao Svog Poslanika, sallallahu ‘alejhi ve sellem.”
(Fetwe ‘uleme Nedžda, 1/342)
Mi pozivamo u hidžru Allahu, subhanehu ve te'ala, kroz "la ilahe illellah", odricanjem, mržnjom, neprijateljstvom i tekfirom širka i mušrika pa makar oni bili očevi naši, sinovi naši, braća naša ili rođaci naši. Mi pozivamo i u hidžru Allahovom Poslaniku, sallallahu alejhi ves-sellem, slijeđenjem njegovog sunneta.