Evanđelje je prvobitno pisano rukom dugi niz stoljeća. Postoji stotine rukopisa Evanđelja po Marku koja su doprla do nas. Problem je u tome što ne postoje dva u potpunosti identična rukopisa. Nema jednoglasnog mišljenja oko posljednjeg poglavlja Evanđelja po Marku.

Njegovo 16. tj. posljednje poglavlje, sadrži dvadeset stihova, ali oni su od devetog do dvadesetog nepouzdani.

Ovaj svršetak je na osnovu nekih važnih izvora kao što je revidirani uzorak Novog zavjeta, nepouzdanog porijekla. U odnosu na primijerke Evanđelja po Marku koji su danas u upotrebi, u četrnaestom i petnaestom stihu posljednjeg poglavlja, se nalaze dodaci grčkoj verziji koja je bila u upotrebi u 15. stoljeću, o čemu ovdje nema dovoljno prostora za dublju analizu.
Iz gore pomenutog, jasno se vidi da niko od ljudi tačno ne zna kako se završava Evanđelje po Marku i da veo tajne, kojom je obavijen njegov svršetak, podsjeća na nejasnoće oko ličnosti Marka, kome se ovo evanđelje pripisuje.

Profesor Abdulwehhab rezimira mišljenja o Evanđelju po Marku, uzimajući izjave istaknutih kršćanskih naučnika, koji su u ovaj problem dobro upućeni, i kaže:
„Općepoznato je da je Marko Petrov učenik i sljedbenik, a ne učenik samog Isusa. Također je poznato da je on svoje evanđelje napisao u Rimu, nasuprot mišljenja koja govore da je ono napisano u Antiohiji ili Egiptu. Datum sastavljanja ovog evanđelja se smiješta između 65. i 75. godine po Kristu, iako preovladava mišljenje da je to bilo 65. ili 66. godine po Kristu, odnosno oko 35. godine po Isusovu uskrsnuću.

1. Ne postoje dva istovjetna primjerka u rukopisu,
2. Kraj evanđelja od devetog do dvadestog stiha je nepouzdan i oko njega nema jednoglasnog
mišljenja.