Šejh Abdur-Rahman ibn Hasan, Allah im se obojici smilovao kaže: “Uzvišeni je rekao: “Ima ljudi koji umjesto Allaha kumire prihvaćaju; vole ih kao što se Allah voli!” (Prevod značenja, El-Baqara, 165)

Svako onaj ko pripiše Allahu ortaka, prizivajući nekoga mimo Allaha, tražeći od njega nešto, nada se u njega i onome što očekuje da će mu odrediti od potreba i uklanjanja nedaća, kao što je stanje kuburija, obožavaoca taguta i idola, jer mora postojati veličanje i ljubav kroz ovo, oni su ih zavoljeli pored Allaha, iako vole Allaha i kažu: ‘La ilahe illallah,’ klanjaju, poste, ali su učinili širk Allahu time što su mu pridružili u ljubavi i ibadetu nekoga drugog.

Uzimanje ovih idola i poklanjanje ljubavi njima mimo Allaha, kvari sve ono što su rekli i svako djelo koje su učinili, jer se od mušrika ne prihvata djelo niti mu ono biva valjanim.

A ovi, iako su rekli ‘La ilahe illallah,’ ostavili su svako ograničenje kojim je određena ova veličanstvena rečenica, kao što je znanje o onome na šta ukazuje. Zbog toga što ne poznaje njeno značenje mušrik je pripisao Allahu sudruga u ljubavi i drugom. To je neznannje koje negira znanje koje upućuje na iskrenost. On nije bio iskren u svom izgovaranju ove rečenice, jer nije negirao ono što ona negira, tj. širk, niti je potvrdio ono što je potvrdila, tj. iskrenost. Isto tako je izostavio i ubjeđenje, jer da je znao njeno značenje i ono na šta je ukazala, on bi to negirao ili bi sumnjao u to i ne bi to prihvatio i to je istina.

I nije zanegirao sve ono što se obožava mimo Allaha, kao što je u hadisu, već je povjerovao u ono što se obožava mimo Allaha, uzimajući to za idola, voljeći ga i usmjeravajući mu ibadet mimo Allaha, kao što Allah kaže: “Ali oni koji vjeruju, još više Allaha vole!” (Prevod značenja, El-Beqare, 165)

Jer su oni iskreno ispoljili svoju ljubav prema Njemu tako da ne vole nikoga osim Njega, vole one koje On voli. Sva svoja djela iskreno čine samo radi Allaha. Smatraju nevjernicima sve ono što se obožava mimo Allaha. Ovo postaje jasno onome kome Allah podari spoznaju istine i prihvatanja onoga na šta su ukazali ovi ajeti od značenja šehadeta ‘La ilahe illallah,’ i na tewhid koji je njeno značenje. Na što su pozivali poslanici pa razmisli i ti.”

(Fethul medžid, str. 102-103)