Šejh Muhammed ibn Abdulvehhab, rahimehullah, kaže: “Suština tewhida u koji su pozivali svi poslanici od prvog do posljednjeg se ogleda u ispoljavanju Allahove jednoće kroz cjelokupni ibadet. U tom ibadetu nema mjesta niti za bliske meleke niti poslanike, a šta onda reći za druge mimo njih?

Tako da nije dozvoljeno dovu upucivati nikome mimo Njega. U tom kontekstu su riječi Uzvišenog: “Džamije su radi Allaha i ne molite se pored Allaha nikome.” (Prevod značenja, El-Džinn, 18)

Ako bi čovjek obožavao Allaha danonoćno a onda uputi dovu poslaniku ili nekom evliji kod njegva kabura, time je uzeo za sebe dva boga i nije posvjedočio la ilahe illallah. Jer, ilah – božanstvo je onaj ko se doziva i ko se moli kao što to čine danasnji mušrici kod kabura Zubejra, Abdulkadira i drugih, ili kao što je prije ovoga činjeno kod Zejdova kabura i drugih.

Onaj ko bi Allahu zaklao hiljadu kurbana a zatim nekom poslaniku ili nekom drugom prinese samo jedan, takav je sebi uzeo dva božanstva. Jer Uzvišeni kaže: “Klanjanje moje, i obredi moj, i život moj, i smrt moja doista su posvećeni Allahu, Gospodaru svjetova.” Ar riječ nusuk – obredi u ajetu znači žrtvu ili kurban. Analogno ovom posmatraj i druge ibadete. Onaj ko bude iskreno Allahu ispovjedao vjeru, i pri tome mu ne bude činio širk, za njega se može reći da je istinski posvjedočio šehadet la ilahe illallah. Onaj ko pored ovog svjedočenja Allahu učini sirk postaje musrik i time niječe riječi sehadeta. Ovaj širk o kojem govorim danas se proširio i po istoku i po zapadu zemlje, osim rijetkih koji su postali guraba’- usamljeni kako to stoji u hadisu. Oko ove mes’ele se ne razilazi niko od uleme poznatih mezheba.”
(Er-Risale isrun, str. 166-167 iz knjige Resail šahsijje)