Šejh Sulejman ibn Sehman, rahimehullah, kaže: “Ali, kada je Islam postao usamljen (garib, nepoznat, sam) kao što je i počeo, oni koji ga ne znaju počeli su da vjeruju da je ono što je uzrok milosti – uzrokom kazne, da je ono što je uzrok harmonije i džema’ata – uzrokom frakcionarenja i razilaženja, i da je ono što spriječava prolijevanje krvi – uzrokom njenog prolijevanja.

Pa, onaj ko bude vjerovao da suđenje šeri’atom vodi u borbu i razilaženje i da se neće ostvariti zajedništvo i harmonija, osim oko sudija Taguta – je kjafir, neprijatelj Allaha i svih poslanika. Jer, ovo je ono na čemu su u suštini bili nevjernici Qurejša, oni koji su vjerovali da je istina samo u onome na čemu su njihovi preci, mimo onoga s čime je Allah poslao Svog Poslanika, sallallahu ‘alejhi ve sellem.”

(Fetwe ‘uleme Nedžda, 1/342)