Ibn Tejmijje u pogledu riječi Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem: “Allah će oprostiti mome ummetu ono našta ih navraća njihova duša sve dok to ne progorove ili urade,” kaže:

Šejh Sulejman ibn Sehman, rahimehullah, kaže: “Ali, kada je Islam postao usamljen (garib, nepoznat, sam) kao što je i počeo, oni koji ga ne znaju počeli su da vjeruju da je ono što je uzrok milosti – uzrokom kazne, da je ono što je uzrok harmonije i džema’ata – uzrokom frakcionarenja i razilaženja, i da je ono što spriječava prolijevanje krvi – uzrokom njenog prolijevanja.

Ibn Hazm, rahimehullah, kaže: “Što se tiče psovanja Uzvišenog Allaha – nema nijednog muslimana na zemlji koji bi se suprostavio činjenici da je psovanje samo po sebi kufr. Osim što džehmijje i eš’arije, dvije grupacije koje se ne uzimaju u obzir, otvoreno govore da psovanje Allaha i obznana kufra nije kufr.

Ibn Tejmijje kaže: “Da, mnoge zbunjuju predaje koje ne razumiju zbog njihove slabosti (tj. slabosti ljudi) da pojme njihova značenja. U Kur’anu ne postoji ono što se jasno suprostavlja razumu i osjećajima a da istovremeno u njemu ne postoji i objašnjenje tog značenja.

Ibn Kajjim kaže: “Što se tiče govora o Allahu bez znanja ne postoji veći grijeh među zabranjenim stvarima kod allaha od toga. To je temelj širka i kufra. Od te osnove potiču novotarije i zablude. Svaka zabludjela novotarija u vjeri se temelji na govoru o Allahu bez znanja…

Kada se uspije koncentrirati na to što želi, srce mu se isprazni od onoga što želi uputiti, šejtan mu se približi pa ubaci u njegovo srce ono što on želi, pa im se prikaže u obliku nekoga ili ispuni neke njihove potrebe. Filozofi, koji ne poznaju svijet džina, kažu da je sve ovo produkt duhovne snage.