Upitan je šejh Muhammed ibn Ibrahim, rahimehullahu te’ala: “Da li je obaveza učiniti hidžru iz zemalja muslimana u kojim se sudi qanunom (laičkim zakonom)? Odgovor: “Zemlja u kojoj se sudi laičkim zakonom nije zemlja (beled) Islama.

Husejn i Abdullah, sinovi šejha Muhammeda ibn AbdulVehhaba, su rekli: “Ko kaže: “Neću se suprostavljati mušricima,” ili im se suprostavi ali ih ne tekfiri ili kaže: “Neću da imam posla sa ehlu “La ilahe illAllah,” pa makar radili kufr i širk i neprijatelji bili Allahovom dinu,” ili kaže: “Neću se ispriječavati turbetima;” takav nije musliman.

Šejhul-Islam Ibn Qajjim, rahimehullah u odgovoru Ibn Abdulberru na njegovo negiranje hadisa o ispitivanju pripadnika fetre, tj. onih do kojih nije dospjela objava), odgovarajući na njegove riječi da pripadnici vetre koji umru u takvom stanju su kafiri ili nisu…kaže: “Odgovor na ovo može biti na više načina:

Kaže uvaženi šejh Ebu Battin, rahimehullah: “Učenjaci iz svih pravnih škola su spomenuli mnogo stvari, koje ne možemo pobrojati, od riječi, djela i uvjerenja, čiji počinioci postaju nevjernicima, i to nisu ograničili samo na inadžiju (onaj koji radi prestup nakon saznanja o njegovoj zabrani, što znači da taj sud obuhvata i mnoge druge koji pri sebi imaju druge vrste kufra čija je osnova neznanje, za koje su sami krivi)

Šejh AbdulLatif ibn Abdurrahman, rahimehullah, u kontekstu govora o tome kad je tekfir ispravan, a kada nije, kaže: “A ako se onaj koji tekfiri nekog iz ovog ummeta oslanja u svom tekfiru na jasan tekst i dokaz iz Allahove Knjige i sunneta Njegovog Vjerovjesnika

Ibn Tejmijje je rekao: “Ovo je (tewhid uluhijje) najvažnija stvar koju moraju čuvati i o njoj računa voditi oni koji drže do odgoja. Mnogo je onih iz kasnijih generacija koji su skrenuli sa pravog puta. Ove stvari svode na spoznaju srca i priznanje općeg rububijjeta.